In de periode na de Tweede Wereldoorlog waren we verwend: we leefden in rust en vrede. Als er al iets veranderde, was het ten goede. Dit is vandaag heel anders: overal hebben te maken met turbulentie. De ene “vaste waarde” na de andere valt om. Zijn we de greep en de pedalen helemaal kwijt?
Meer nog: we hebben de indruk dat het steeds slechter gaat en we er niets aan kunnen veranderen.
De toestand is hopeloos. Maar is hij ook ernstig? Hebben we als mensheid als niet veel erger meegemaakt? En overleefd?
Alles in de natuur evolueert in slingerbewegingen. Komen er nu meer slingers terug dan anders?
Jongeren blijken hier heel anders over te denken. Is doemdenken wellicht een generatiedingetje?
Onze hersenen houden van slecht nieuws en de media verdienen er aan. Wat nu?

Wat in elke geval helpt: onze denkkaders omgooien. Meezeuren met de Moppersmurf, of ons afvragen: als we er niets AAN kunnen doen, wat kunnen we er MEE doen?
Steeds maar meer moeite doen om de status quo overeind te houden in een veranderende omgeving, of onze comfortzone oprekken zodat er ruimte komt voor nieuwe dingen?
Veranderen om hetzelfde te kunnen blijven doen. De kunst is om ervoor te zorgen dat ons interne tempo minstens gelijk loopt met wat er buiten aan de hand is.
Alles wat we vandaag doen, is gebaseerd op keuzes en beslissingen uit het verleden, ingegeven door de mogelijkheden van toen. Die zijn ondertussen veranderd. Dus vernieuwen(d denken) is eigenlijk niet anders dan het terugdraaien van keuzes.

Ik presenteer dus een simpel maar zeer effectief, optimistisch recept. Positief, flexibel, samen.
Tijdens de voorbespreking maken we er een maatwerkpresentatie van: voor de leden van uw vereniging, voor uw managementteam, uw medewerkers, voor uw ketenpartners of voor andere belanghebbenden. En…. uiteraard wordt er ook weer flink gelachen!

Laten we het daarom simpel houden en alles herleiden tot degelijk koopmanschap. Dat is de kern van ondernemen.